I (pre)bogati plaču...

Prvih godina poslednje decenije prošlog veka temelj popularnosti latino sapunica na ovim prostorima postavljen je emitovanjem meksičkog serijskog programa pod nazivom "I bogati plaču". Veronika Kastro u ulozi Marijane na čuvenom Trećem kanalu izazivala je empatiju kod publike kao siromašna devojka koja je primljena u porodicu imućnih. To je bila tek jedna od ekranizacija čiji početak donosi legendarni ispis TELEVISA PRESENTA.

Gotovo 35 godina unapred, ime istaknute telenovele savršen je radni naslov sedmice iza nas, koja je donela "stradanja" skupocenih engleskih premijerligaša u osmini finala Lige šampiona. Računajući obe utakmice pomenute faze, Mančester Siti, Čelsi, Totenhem i Njukasl eliminisani su sa elitne scene uz 11 datih i čak 28 primljenih golova, sa samo jednom pobedom, jednim nerešenim ishodom i šest poraza. Mnogi će reći, nedopustivo.

Usijale su se društvene mreže od analitičkih video zapisa i tekstova čiji je cilj objašnjenje kraha najmoćnije lige na planeti, odnosno osnovnih razloga za, umalo fudbalski Brexit, koji je servirao kontinentalni deo Evrope. Postoje oni koji nude očekivan alibi, ali i oni koji tvrde da su se predstavnici najvišeg ranga engleskog fudbala izgubili u usavršavanju izvođenja auta, kornera i tumačenju sopstvenih sudijskih odluka koje su redovno šokantne.

Istina se ne može poreći, Premijer liga je najzahtevniji fudbalski šampionat čiji kalendar takmičenja predstavlja poligon izdržljivosti, koji sve češće uzima danak kroz manjak atraktivnosti u konačnoj predstavi. Nisu isti igrači, nisu im iste modrice i podlivi i zahtevnost oporavka kada se ugase svetla reflektora u Londonu, Mančesteru, Liverpulu ili na severu Engleske u odnosu na situaciju u Parizu, Madridu, Barseloni i Minhenu. Nemaju luksuz premijerligaši da odlažu prvenstvene obaveze pred izlazak na međunarodnu scenu, neće odustati od činjenice da od decembra do februara na prste jedne ruke mogu da se izbroje dani kada nema utakmica.

Ipak, cena najvrednijeg proizvoda na (marketinškom) tržištu je ogromna, ovog puta izražena kroz debakl na najvećoj pozornici gde se nadmeću svi (dovoljno bogati) narodi i narodnosti. Čelnici Premijer lige odgajili su fudbalskog zmaja koji oduzima dah, privlači najveću pažnju, donosi najveći prihod od željnih posetilaca i gledalaca širom saveta, ali zmaj je u isto vreme i čudovište koje zahteva najveće održavanje. Da se sa metafore vratimo na teren - tamo su Englezi nadmašili sve po količini novca koji se obrće, ali to ne znači da su (svi) najbolji igrači na Ostrvu, da to automatski znači dominaciju širom Evrope, da klubovi nisu prinuđeni da preplaćuju igrače jer se zna da oni imaju najviše novca.

Da Liverpul nije imao šampionski bljesak protiv fudbalske "bande" iz Istanbula i da Arsenal nije po svim nivoima iznad Leverkuzena, engleski zmaj bi nestao skoro kao što su predstavnici mitskog bića iščezli u čuvenoj Igri prestola.

Odnos snaga i krajnji ishod bio je degutantan za poražene, ali nije fudbalska "sirotinja" zadala udarac gordim predstavnicima Engleske, već su to bili Real, Barselona, Atletiko Madrid i prvak Evrope Pari Sen Žermen, a većini od njih jedino zajedničko sa našom heroinom Marijanom je istovetno govorno područje.  

Šta vi mislite, je l’ i bogati zaista plaču?