Istorija Mundijala – Brazil 2014: Turnir koji je svetu predstavio novu eru fudbala Nemačka ponizila Brazil, Mesi ostao na korak do besmrtnosti

Svetsko prvenstvo u Brazilu 2014. godine bilo je sve ono što ljubitelji fudbala očekuju od Mundijala – spektakl prepun emocija, golova, drame i trenutaka koji će zauvek ostati upisani u istoriju ovog sporta. Zemlja koja živi za fudbal po drugi put je organizovala najveću planetarnu smotru, prvi put još od čuvenog i traumatičnog “Marakanasa“ 1950. godine, kada je Urugvaj utišao čitavu naciju usred Rio de Žaneira.

Brazil je tada želeo iskupljenje, povratak na tron i šestu titulu prvaka sveta, ali će se ispostaviti da je domaćin dobio možda i najbolniji poraz u istoriji reprezentativnog fudbala. U stvari, ne možda, već sigurno.

Turnir je održan od 12. juna do 13. jula 2014. godine, a atmosfera na stadionima bila je ono što se od Brazila i očekivalo – samba, pune tribine, muzika i neprekidna euforija. Ipak, iza kulisa nije bilo sve idealno. Ogroman novac uložen u infrastrukturu i stadione izazvao je proteste širom zemlje, jer je veliki deo stanovništva smatrao da bi sredstva trebalo usmeriti na zdravstvo, obrazovanje i borbu protiv siromaštva.

Credit: MB Media Solutions Ltd, MB Media Solutions / Alamy / Profimedia

 

Na terenu smo, međutim, dobili jedan od najuzbudljivijih Mundijala modernog doba. Već u grupnoj fazi videlo se da se fudbal menja. Nije više bilo klasičnih “malih reprezentacija“, većinom su to bile organizovane i fizički spremne selekcije koje su postale ozbiljan problem favoritima. Na primer, Kostarika je šokirala planetu osvajanjem prvog mesta u grupi sa Italijom, Engleskom i Urugvajem, dok su aktuelni šampioni sveta Španci doživeli potpuni debakl i ispali već posle prve faze takmičenja.

Ovo prvenstvo obeležio je i fenomenalan individualni kvalitet. Hames Rodriges eksplodirao je u dresu Kolumbije i sa šest pogodaka osvojio “Zlatnu kopačku“, dok je Lionel Mesi konačno uspeo da odvede Argentinu do finala Mundijala i tako utiša kritike da sa nacionalnim timom nikada ne može ono što radi u klupskom fudbalu.

Ipak, centralni trenutak čitavog turnira dogodio se u polufinalu.

Brazil je bez povređenog Nejmara i suspendovanog Tijaga Silve izašao na megdan brutalno moćnoj Nemačkoj, koja je pod vođstvom Joakima Leva igrala možda i najbolji fudbal na svetu u tom trenutku. Ono što je usledilo pretvorilo se u kolektivni šok – Nemci su već posle 29 minuta vodili sa nestvarnih 5:0, dok je čitav stadion u Belo Horizonteu bio u suzama. Na kraju je semafor pokazivao 7:1 za Nemačku, u utakmici koja je momentalno postala jedna od najčuvenijih i najneverovatnijih u istoriji fudbala.

Bio je to simboličan kraj brazilskog sna, ali i potvrda dominacije nemačkog sistema koji je godinama planski građen kroz razvoj omladinskog fudbala, infrastrukture i modernog pristupa igri.

Finale je donelo sudar dve fudbalske filozofije – nemačke mašinerije i argentinske inspiracije predvođene Mesijem. Argentina je imala svoje šanse, Gonzalo Iguain propustio je možda i najveću, ali je odluka pala tek u produžecima. Mario Gece je u 113. minutu postigao jedan od najvažnijih golova u istoriji nemačkog fudbala i doneo “pancerima” četvrtu titulu prvaka sveta.

Nemačka je tako postala prva evropska reprezentacija koja je osvojila Mundijal na tlu Južne Amerike.

Na prvenstvu je postignut ukupno 171 pogodak, a turnir je ostao upamćen kao spoj stare fudbalske romantike i početka modernog, fizički brutalnog i taktički savršenog fudbala koji danas gledamo na najvećoj sceni.