Istorija

Najznačajniji rezultati u istoriji kluba su bili u sezonama 1995/1996 i 1997/1998. kada je Budućnost osvojila Kup Jugoslavije i tri uzastopne titule prvaka Jugoslavije u periodu od 1999. do 2001.

Prvi uspeh Budućnost je zabeležila 1951. godine, trijumfom na prvom “Turniru gradova”, u Herceg Novom.

Veoma značajna bila je i 1957. godina kada je izgrađen košarkaski stadion u gradskom parku pored Morače.

Budućnost je prvi put postala prvak Crne Gore 1958. godine. Prvenstvo je igrano u 3 zone, s tim što je takmičenje bilo masovnije u odnosu na ranije godine. Za uspeh ekipe najzaslužniji su Martinović, Pavlović, Vujović, Djukić, Golubović, Lekić, Belada, Djurišić, Tamindžić i Vukčević. Na osnovu rezultata postignutih u Republičkoj ligi Budućnost je stekla pravo da igra kvalifikacije za ulazak u Prvu ligu. Međutim, Košarkaški savez Jugoslavije proglasio je ekipu Zastave iz Kragujevca za novog člana Prve lige, a kvalifikacije nisu održane.

Do titule republičkog prvaka Budućnost je drugi put stigla 1960. godine. Kvalifikacije za ulazak u Prvu ligu organizovane su u Podgorici, a učestvovale su još ekipe Dinama iz Pančeva i Rabotničkog iz Skoplja. U Prvu ligu plasirao se Dinamo.

Dominacija u Crnoj Gori potvrđena je i 1961. godine. Zbog finansijskih nevolja prvenstvo je svedeno na turnir u Podgorici, a Budućnost je ubedljivo savladala sve protivnike.

Na novi uspeh Budućnost je čekala je do 1969. godine kada je osvojila dva trofeja, u republičkoj ligi i na prvenstvu Crne Gore. Budućnost je takođe učestvovala na kvalifikacijama za ulazak u Drugu ligu Istok, ali u izuzetno jakoj konkurenciji ekipa iz Srbije i Makedonije, nije se domogla višeg ranga takmičenja. Iste godine Budućnost je, treći put, pobedila na “Turniru gradova”.

1970. godina predstavlja prekretnicu u crnogoskoj košarci, jer je prvi put organizovana jedinstvena liga, bez podele po zonama. Budućnost postaje prvak Crne Gore, baš kao i naredne godine (šesti put) kada se, konačno, na kvalifikacionom turniru u Podgorici plasirala u drugu saveznu ligu. Medjutim status drugoligaša zadržan je samo jednu sezonu (1971/1972).

Prvaka Crne Gore 1973. godine odlučila je majstorica Budućnost - Jedinstvo iz Bijelog Polja jer su obe ekipe imale isti broj bodova na kraju takmičenja. U utakmici odigranoj na neutralnom terenu, Budućnost je potvrdila da je i dalje najbolja. U kvalifikacijama za Drugu ligu, u Skoplju, učestvovali su i Budućnost i Jedinstvo, ali bez uspeha.

Budućnost je 1974. godine imala samo jedan poraz u republičkoj ligi, postala je  prvak, a u kvalifikacijama je izborila učešće u drugoj ligi Jug. Te godine održan je turnir republika i pokrajina. Iz ekipe Budućnosti u reprezentaciji Crne Gore bili su: Blažević, Begović, Pavicević i Popović.

Budući da u Podgorici nije bilo košarkaske dvorane Budućnost je drugoligaške utakmice u sezoni 1974/1975. igrala na tuđem terenu, ali je bila najbolja u grupi Jug. Podgoričani su dobili 11 utakmica, a izgubili 3. Te sezone napravljena je fuzija Akademika i Budućnosti, tako da je ekipa Budućnosti bila pojačana najboljim igračima iz Akademika. Sastav: Begović, Brajović, Blazević, Scepanović, Latković, Đurašković, I. Popović, M. Popović, Vukičević, Leković, Šarkić, Pavićevic, Kazić i Martinović. trener -  Petar Blažević. Te godine Budućnost je postigla prvi značajniji uspeh u Kupu Jugoslavije plasiravši se u osminu finala.

I u sezoni 1975/1976 Budućnost je osvojila prvo mesto u Drugoj ligi. Na kraju prvenstva, bila je izjednačena sa ekipom Budućnosti iz Peći, po 13 pobeda i 5 poraza. U majstorici odigranoj u Beogradu, Podgoričani su bili bolji i zasluženo slavili. Novi igrači u odnosu na prethodnu godinu bili su Garić i Begović.

Naredne godine ekipa je još jednom zauzela prvo mesto, zajedno sa ekipom Kumanova, ali ovoga puta nije imala sreće u majstorici.

U sezoni 1977/1978 Budućnost se plasirala u četvrtinu finala kupa Jugoslavije, gde je poražena od ekipe Bosne. Te sezone osvojen je Kup Crne Gore.

Sezona 1979/1980 veoma je značajna u istoriji Budućnosti. Tada je osvajeno prvo mesto u Drugoj ligi i automatski je izboren plasman u Prvu saveznu ligu. Posle 15 godina Crna Gora je ponovo imala predstavnika u Prvoj ligi. U Budućnosti su tada igrali: Antić, Dragan Ivanović, Dusko Ivanović, Vukicević, Šutulović, Vukosavljević, Petrović, Đurović, Bojanić, Garić, Rakočević, Nesević i Dragović, a trener ekipe je bio Rusmir Halilović. Budućnost je kao domaćin morala igrati u Danilovgradu, a uoči debija na glavnoj jugoslovenskoj sceni otvoren je  Sportski centar Moraca, čime su košarkaši Budućnosti konačno dobili svoj “dom”.

U svojoj prvoj prvoligaškoj sezoni 1980/1981. Budućnost je ostvarila odličan rezultat zauzevši 8. mesto. Sastav: Dragan i Duško Ivanović, Antić, Knezević, Kovacević, Rakocević, Goran i Milorad Bojanić, Garić, Petrović, Milatović. Trener -Cedomir Djurasković.

Naredne godine Budućnost se plasirala u četvrt-finale plej-ofa, pošto je savladala Jugoplastiku iz Splita, u 3 utakmice. U četvrtfinalu sastala se sa ekipom Crvene Zvezde, koja je 2 puta trijumfovala u Beogradu, dok je Budućnost zabeležila pobedu na svom terenu.

Budućnost se ustalila u prvoligaškoj konkurenciji, a u sezoni 1985/1986 osvojeno je 3. mesto. I pored toga što su ekipu napustili Saša Radunović, Žarko Đurišič, Zdravko Radulović, Luka Pavicević, Goran Bojanić i Goran Rakočević, mladi trener Milutin Petrović sa braćom Ivanović, Antićem, Paspaljem, Milatovićem, Jadranom Vujačićem i Šćepanovicem izborio je učešće u kupu Radivoja Koraća. U prvom nastupu na međunarodnoj sceni ostvarene su tri pobede i 5 poraza.

Nakon godina uspeha  došlo je i do pada. U sezoni 1987/1988 Budućnost je morala da se seli u niži rang takmičenja. Međutim, već sledeće godine Budućnost je ponovo stekla status prvoligaša koji potom nije gubila.

U sezoni 1995/1996. Budućnost osvaja prvi trofej u Kupu Jugoslavije. Na završnom turniru u Nikšiću pobeđeni su BFC iz Beocčna i Partizan. Sastav: Šcepanovic, Pajović, Tomović, Ðaletic, Mudreša, P. Popović, A. Ivanović, Ðikanović, Darko Ivanović, Simović, Vukčević, Mugoša - trener Zivko Brajović.

Kup Jugoslavije osvojen je i u sezoni 1997/1998, takodje u Nikšiću. Na tom turniru Budućnost je bila bolja od Partizana i Beobanke. Sastav: Šcepanovic, Pajovic, Krivokapic, Vukcevic, Ostojic, A. Ivanovic, M. Ivanovic, Ceranic, S. Pekovic, Radunovic, Dragutinovic - trener Goran Bojanic.

Posle osvojenih pehara u domaćem kupu, stigle su i tri uzastopne titule u Yuba ligi - prvenstvu SR Jugoslavije. Prva u sezoni 1998/1999. u kojoj je postignut i uspeh u Evropi. Budućnost se plasirala u polufinale Kupa Rajmunda Saporte. Sastav: Vlado Šćepanović, Gavrilo Pajović, Goran Bosković, Dejan Radonjić, Djuro Ostojić, Blagota Sekulić, Dragan Vukcević, Sasa Radunović, Dragan Ceranić, Nikola Bulatović, Balša Radunović i Zeljko Topalović, trener - Miroslav Nikolić.

Druga titula prvaka SRJ osvojena je bez poraza, i u ligi i u doigravanju, ukupno 27 pobeda. Budućnost je u sezoni 1999/2000 prvi put učestvovala u Evroligi. Zbog sankcija prema SRJ naš tim je veći deo takmičenja bio domaćin u Sarajevu i Budimpešti, ali je ipak stigao do osmine finala. Sastav: Vlado Ščepanović, Gavrilo Pajović, Haris Brkić, Dejan Radonjić, Blagota Sekulić, Dragan Vukčević, Balsa Radunović, Vladimir Kuzmanović, Nikola Bulatović, Dejan Tomašević i Milenko Topić. Trener - Miroslav Nikolić.

Budućnost je prvu duplu krunu osvojila u sezoni 2000/2001. Finalni turnir Kupa Jugoslavije održan je u Vršcu. U četvrtfinalu savladan je Hemofarm, u polufinalu Lovćen, a u finalu Partizan, rival Budućnosti i u finalu plej-ofa. U ULEB - Evroligi izboren je plasman među 16 najboljih ekipa. Sastav: Bojan Bakić, Haris Brkić (na polusezoni prešao u Partizan), Saša Obradović, Dejan Radonjić, Igor Rakočević, Blagota Sekulić, Dragan Vukčević, Balša Radunović, Vladimir Kuzmanović, Dejan Milojević, Dejan Tomašević, Milenko Topić i Jerome James. Trener - Bogdan Tanjević (u prvom delu sezone, tri meseca, ekipu je vodio Miroslav Nikolic).